Wat veroorzaakt de irritatie van oppervlakteactieve stoffen aan het slijmvlies

2022-06-28 19:09:28

De zachtheid van oppervlakteactieve stoffen voor de menselijke huid, ogen en haar, vooral voor de huid en ogen, is een concept dat moeilijk te definiëren is. Tot nu toe bestaat er nog steeds geen uniforme standaard. De irritatie of sensibilisatie van oppervlakteactieve stoffen voor het slijmvlies wordt voornamelijk veroorzaakt door drie factoren:

1) Oplosbaarheid

Het verwijst naar de mate waarin oppervlakteactieve stoffen oplossen in de huideigen vochtinbrengende ingrediënten (zoals vochtinbrengende factor NMF), intercellulaire lipiden en vrije aminozuren en vetten in het stratum corneum. Het overmatig oplossen van deze ingrediënten zal de huidolie en de oppervlaktelaag beschadigen, het waterretentievermogen van de huid verminderen en ervoor zorgen dat de cellen in huidschilfers vallen, wat resulteert in een strak, tintelend of droog gevoel van de huid. Bovendien kunnen oppervlakteactieve stoffen niet alleen cellen afpellen, maar ook cellen oplossen. SDS is bijvoorbeeld een zeer effectief oplosmiddel voor biofilms.

2) Doordringbaarheid

Het verwijst naar het vermogen van oppervlakteactieve stoffen om door de huid te dringen. Dit effect wordt beschouwd als een van de oorzaken van verschillende huidontstekingen. De penetratie van oppervlakteactieve stoffen verandert de oorspronkelijke structurele toestand van de huid en de compatibiliteit tussen aangrenzende moleculen, waardoor contactdermatitis en dermale dermatitis worden veroorzaakt, huidirritatie en zelfs allergische reacties worden veroorzaakt, waardoor erytheem en oedeem op de huid ontstaan. Het stimulerende effect van oppervlakteactieve stoffen op huid en slijmvliezen was het meest significant voor kationen, gevolgd door anionen, en het minst voor niet-ionische en zwitterionische oppervlakteactieve stoffen.

3) Reactiviteit

Het verwijst naar de adsorptie van oppervlakteactieve stoffen aan eiwitten, waardoor eiwitdenaturatie en veranderende pH-omstandigheden van de huid worden veroorzaakt. De resultaten laten zien dat de reactiviteit van niet-ionisch PEG laag is, terwijl die van Las-anionen hoog is.

Oppervlakteactieve stoffen worden gebruikt als verschillende verwerkingshulpmiddelen of synergisten in de voedingsmiddelen- en farmaceutische industrie, waardoor de contactmogelijkheden tussen oppervlakteactieve stoffen en het menselijke spijsverteringskanaal en bloedsysteem toenemen, wat strenge eisen stelt aan de orale toxiciteit, hemolyse, erfelijkheid, carcinogeniteit en teratogeniteit van oppervlakteactieve stoffen. Oppervlakteactieve stoffen die worden gebruikt in voedsel en orale medicijnen zoals vloeistoffen, tabletten en pillen moeten laag-toxische of niet-giftige stoffen zijn; In geval van intraveneuze of intramusculaire injectie moet aandacht worden besteed aan de hemolyse van oppervlakteactieve stoffen; Voor langdurig gebruik is het noodzakelijk rekening te houden met de genetische, kankerachtige degeneratie, teratogeniteit en andere problemen die hierdoor kunnen worden veroorzaakt.