De oppervlakteactieve stof die de ammoniumgroep bevat, heeft een sterk bacteriedodend vermogen

2020-05-25 18:29:17

Siliciumhoudende oppervlakteactieve stof is een nieuw type oppervlakteactieve stof, ontwikkeld met de ontwikkeling van nieuwe siliconenmaterialen. Het heeft niet alleen de kenmerken van hoge temperatuurbestendigheid, weerstand tegen weersveroudering, niet-toxisch, niet-corrosief en hoge fysiologische traagheid, maar heeft ook uitstekende prestaties bij het verminderen van de oppervlaktespanning. Het is een bijzondere oppervlakteactieve stof naast fluorhoudende oppervlakteactieve stof. In de textielindustrie geven siliciumhoudende oppervlakteactieve stoffen textiel een zacht, soepel gevoel, antibacteriële, antistatische, hydrofiele, waterdichte en andere speciale functies.

Als smeermiddel voor textielvezels kan ten minste één met hydroxyfenyl gesubstitueerd polydimethylsilaan, gemengd met dezelfde hoeveelheid fenol, worden gebruikt; het siliciumafwerkingsmiddel dat een epoxygroep bevat, kan de stof een goede grip geven, vergeling tegengaan en de waterabsorptie van de stof verbeteren; het oppervlakteactieve middel dat de ammoniumgroep bevat, heeft een sterk bacteriedodend vermogen, dat fysiologisch inert is voor het menselijk lichaam, de huid niet stimuleert en de afgewerkte stof goed hanteerbaar is.

Bovendien kunnen de siliciumoppervlakteactieve stof neodol 23-3, Silwet-L77 en de emulsie van Siliconenolieverbindingen worden gebruikt voor de kreukbestendige behandeling van stoffen; polysiloxaanoppervlakteactieve stoffen kunnen worden gebruikt als ontschuimer of Schuimstabilisator in verschillende temperatuurbereiken en hebben een belangrijke toepassingswaarde. Polyester/polyester/katoen/polyester/wol stoffen zijn geverfd met polysiloxaan en alkylpolyglycoside 0,5:1,0 ~10:1,0 emulsie. Na het afwerken werd de wasechtheid verder verbeterd op basis van behoud van de oorspronkelijke zachtheid.

De ionische oppervlakteactieve stof wordt door het oppervlak geabsorbeerd om een ​​elektrische lading te genereren. Kationische oppervlakteactieve stoffen zullen leiden tot een positieve lading op het oppervlak, terwijl anionische oppervlakteactieve stoffen zullen leiden tot een negatieve lading op het oppervlak.

Niet-ionische oppervlakteactieve moleculen hebben geen lading in het watermedium, maar bevatten over het algemeen zeer polaire componenten, zoals een polyoxyethyleengroep. Amfotere oppervlakteactieve stoffen kunnen negatief of positief geladen zijn, afhankelijk van de pH van de oplossing.

Bij lage concentraties zijn oppervlakteactieve moleculen niet-geassocieerde monomeren. Met de toename van de concentratie oppervlakteactieve stoffen zal de aantrekking en afstoting tussen moleculen een zelfassemblagefenomeen vormen, wat zal leiden tot de vorming van een monolaagstructuur of micel. De concentratie waarbij de micellen worden gevormd, wordt de kritische micelconcentratie (CMC) genoemd. De eigenschappen van micellen kunnen worden gecontroleerd door de kleine verandering van de moleculair-chemische structuur van oppervlakteactieve stoffen of door de verandering van de omstandigheden van de gedispergeerde fase. Het is algemeen bekend dat de verandering van de pH, ionsterkte en temperatuur de deeltjesgrootte en vorm van micellen van oppervlakteactieve stoffen kan beïnvloeden. In sommige gevallen kan de grootte van micellen worden beïnvloed door de concentratie van alkylglycosiden.