Oppervlakteactieve stoffen kunnen veel problemen in de coatingtechnologie voorkomen of oplossen

2021-03-30 23:56:59

De verf kan tijdens het spuiten een hoge oppervlaktespanning veroorzaken en deze hoge oppervlaktespanning behouden totdat deze op de bodem wordt gespoten, waardoor het aanvankelijke bevochtigingseffect niet goed is. Oppervlakteactieve stoffen kunnen worden gebruikt om deze toestand te veranderen, maar het is noodzakelijk om ze te kiezen omdat de amplitude en snelheid van de oppervlakteactieve stoffen die de dynamische oppervlaktespanning verminderen verschillend zijn. Het effect van in water oplosbare oppervlakteactieve stoffen op het verminderen van de dynamische oppervlaktespanning is zeer klein, maar niet gemakkelijk op te lossen in water. De oppervlakteactieve stof die micellen vormt, is vaak zeer effectief. Diisofonaatsulfonaat en pluronicl61 (BASF Wyandotte-producten, polypropyleenglycol en ethyleenoxide-additieve niet-ionische oppervlakteactieve stoffen) zijn bijvoorbeeld niet gemakkelijk op te lossen in water, en de dynamische oppervlaktespanning kan worden verlaagd tot 4,3 en 3,6 dyne/cm in acrylemulsieverf. Wateroplosbare oppervlakteactieve stoffen zoals natriumdodecylsulfaat en natriumdodecylbenzeensulfonaat kunnen alleen in dit coatingsysteem worden verplaatst. De oppervlaktespanning van de staat daalde tot 13,4 en 13,7 dyne/cm.

Het gebruik van oppervlakteactieve stoffen kan veel problemen in de coatingtechnologie voorkomen of oplossen. Deze problemen kunnen in twee soorten worden verdeeld, namelijk de defecten veroorzaakt door oppervlaktespanning en de verspreiding van pigmenten. Veel oppervlaktedefecten zoals krimp, vlekreflectie, depressie, blaren, kloven, kraalkrimp en Bernal-wervelholte worden veroorzaakt door oppervlaktespanning. Andere problemen zoals zwevende kleuren, haar, slechte kleur, slechte glans en slechte glans worden veroorzaakt door een slechte dispersie van pigmenten.

Het verschil in oppervlaktespanning (gradiënt) aan de boven- en onderkant van het coatingoppervlak kan krimp, depressie, blaasvorming en krimp van de lijmlaag veroorzaken. De oppervlaktespanningsgradiënt kan worden veroorzaakt door onzuiverheden met een lage oppervlaktespanning, zoals vingerafdrukken, kleine oliedruppeltjes, oplosmiddelzwellende geldeeltjes, enz., en kan ook worden veroorzaakt door temperatuurverschillen of concentratiegradiënt aan beide zijden van het oppervlak. De concentratiegradiënt zorgt ervoor dat het materiaal van een lage oppervlaktespanning naar het gebied met een hoge oppervlaktespanning stroomt. De sleutel om dit fenomeen te voorkomen is om het oppervlak uniform te maken en de oppervlaktespanningsgradiënt te elimineren. Daarom is een van de gebruikelijke methoden het bedekken van het oppervlak met een oppervlakteactieve stof om een ​​lagere en consistente oppervlaktespanning te verkrijgen.

Sommige defecten, zoals blaasjes, kunnen worden veroorzaakt door een slechte initiële bevochtiging van het basismateriaal of door het anti-bevochtigingseffect na het coaten. Naast het reinigen van het basismateriaal en het verbeteren van de bevochtigbaarheid ervan, is de meest gebruikelijke methode om dit probleem op te lossen het toevoegen van bevochtigingsmiddel aan de coating.