Oppervlaktemodificatie van nano-ZnO-deeltjes met oppervlakteactieve stoffen

2020-12-03 17:49:17

Het is ook erg belangrijk om de juiste hoeveelheid oppervlakteactieve stof te selecteren bij de controle van de deeltjesgrootte, deeltjesgrootteverdeling, deeltjesvorm enzovoort. Een te grote of te kleine hoeveelheid oppervlakteactieve stof zal tot op zekere hoogte de eigenschappen van nano-ZnO beïnvloeden.

De deeltjesgrootte van ZnO-poeder varieert met de hoeveelheid oppervlaktemodificator, en de deeltjesgrootte van nano-ZnO zal alleen klein zijn als de dosering goed is. Dit komt omdat wanneer de hoeveelheid oppervlaktemodificator klein is, er niet voldoende afstotende kracht is tussen deeltjes of op het oppervlak van deeltjes om de zwaartekracht van deeltjes dicht bij elkaar te voorkomen, zodat agglomeratie optreedt. Wanneer de hoeveelheid oppervlakteactieve stof echter te groot is, ontstaat er een overschot aan oppervlakteactieve stof tussen de deeltjes, waardoor de vrije beweging tussen de deeltjes wordt verhinderd, waardoor de deeltjes gaan agglomereren. Bovendien zal de binding van de oppervlakteactieve stof zelf er ook voor zorgen dat de deeltjes dichter bij elkaar komen en agglomereren. Het is de curve van de invloed van de hoeveelheid oppervlakteactieve stof op de deeltjesgrootte van nano-ZnO.

De selectie van een geschikte oppervlaktemodificator speelt een beslissende rol bij de bereiding van nano-ZnO. Het toepassingsdoel en de vereisten van het behandelde object, de deeltjesgrootte, de deeltjesgrootteverdeling, de deeltjesmorfologie, de oppervlaktepolariteit en het behandelingsproces moeten vóór gebruik in overweging worden genomen.

Tijdens het syntheseproces kunnen oppervlakteactieve stoffen fungeren als het "zachte sjabloon" van de reactie om de kristalgerichte groei te bevorderen. Door chemische adsorptie en specifieke selectiviteit van het kristaloppervlak is de vorm van de deeltjes meer gediversifieerd, wat een verscheidenheid aan verschillende morfologieën vertoont. Bloemachtig ZnO werd bereid bij 200 ℃ met polyethyleenglycol 220000 (peg220000) als oppervlakteactieve stof onder hydrothermische omstandigheden, en kolom- en staafvormig ZnO kon worden bereid door bij een bepaalde temperatuur de oppervlakteactieve stof te veranderen in CTAB (cetyltrimethylammoniumbromide). Natriumdodecylbenzeensulfonaat (SDBS), natriumdodecylsulfaat (SDS) en natriumdodecylcarboxylaat worden vaak gebruikt als oppervlakteactieve stoffen om ZnO-nanomaterialen met verschillende morfologieën te bereiden.

Door het oppervlak van nano-ZnO-deeltjes te modificeren met oppervlakteactieve stoffen kan de dispersie van de deeltjes worden verbeterd of veranderd, en kan de oppervlakteactiviteit van de deeltjes worden verbeterd. De nieuwe fysische, chemische en mechanische eigenschappen en nieuwe functies kunnen op het oppervlak van de deeltjes worden geproduceerd en de compatibiliteit tussen de nanodeeltjes en andere stoffen kan worden verbeterd. Met de verdere ontwikkeling van oppervlakteactieve stoffen op het gebied van ultrafijne poedermaterialen wordt aangenomen dat oppervlakteactieve stoffen een grotere rol zullen spelen op het gebied van nano-ZnO-poedermaterialen.