Verwijdering van organische verontreinigende stoffen uit de bodem door oppervlakteactieve stoffen

2021-12-17 00:03:07

Oppervlakteactieve stoffen kunnen worden gebruikt voor in-situ en ectopische sanering van organisch verontreinigde grond. Bij buitenbaarmoederlijke sanering gaat het vooral om het afgraven van de verontreinigde grond in een ondoordringbare container, het vervolgens verwijderen van de organische verontreinigingen in de bodem met oppervlakteactieve stoffen en het continu lozen van de verontreinigde vloeistof uit de bodem. In situ sanering wordt uitgevoerd door het oppervlak van vervuilde gebieden te besproeien en putten weg te pompen. Eerst wordt het oppervlakteactieve extractiemiddel op het oppervlak van de verontreinigde grond gesproeid. Het extractiemiddel zal in de bodem doorsijpelen en de verontreinigingen overbrengen naar het vervuilde grondwater in het kwelgebied. Vervolgens wordt het vervuilde waterlichaam door de extractieput weggepompt en dienovereenkomstig behandeld.



Bij de sanering van met zware metalen verontreinigde grond worden anionische oppervlakteactieve stoffen eerst geadsorbeerd op het oppervlak van bodemdeeltjes en gecomplexeerd met zware metalen om zware metalen in de bodemoplossing op te lossen; Kationische oppervlakteactieve stoffen brengen de kationen in de bodem geleidelijk over naar de vloeibare fase door de uitwisseling van ionen zelf, om zo het doel van bodemsanering te bereiken; De efficiëntie van niet-ionogene oppervlakteactieve stoffen bij het verwijderen van zware metalen uit de bodem is relatief laag vanwege de directe complexvorming met zware metalen.

De oppervlakteactieve stof in vaatwasmiddel komt niet rechtstreeks in het menselijk lichaam terecht als ingrediënt in medicijnen of voedselformules, maar er blijft slechts een klein beetje achter op het oppervlak van het serviesgoed. De veiligheidseisen van oppervlakteactieve stoffen zijn dus iets lager dan die in medicijnen of voedsel. Er werd enige tijd kritiek geuit op de kankerverwekkendheid en teratogeniteit van LAS, en er werd zelfs getwijfeld aan de beschikbaarheid ervan in waspoederformules. Er werd echter een einde aan gemaakt wegens gebrek aan voldoende bewijsmateriaal.

AE (2) of AE (3) zijn veelgebruikte ingrediënten in vaatwasmiddelen, maar het dioxaangehalte moet strikt worden gecontroleerd op 50 × 10-6 of minder. Omdat is bewezen dat dioxaan een van de sterke kankerverwekkende stoffen is, wordt AES niet langer gebruikt in de relatief hoogwaardige vaatwasmiddelformule. Op dezelfde manier is diethanolamide een veelgebruikte Schuimstabilisator en verdikkingsmiddel in vaatwasmiddelen, maar het bijproduct dat wordt gevormd door de cyclisatie van diethanolamide heeft een sterke neiging om nitrosamine te vormen. Daarom hebben monoethanolamide of andere oppervlakteactieve stoffen de neiging dit te vervangen, en wordt diethanolamide geleidelijk uitgefaseerd in buitenlandse hoogwaardige vaatwasmiddelen.

Naast de bovengenoemde toxicologische factoren houdt de oppervlakteactieve stof voor de nieuwe generatie vaatwasmiddelen ook rekening met de vraag of het contact met de menselijke huid tijdens het handenwassen schadelijk is. Volgens de Kirk-testresultaten dompelt u de hand gedurende 1 minuut onder in een bepaalde concentratie oppervlakteactieve oplossing en meet u de snelheid waarmee het huidvet van de handepidermis afneemt. Het is 25,3% in zuiver water, 50,1% in zeep en 44,4% in ABS. Vergeleken met zuiver water hebben zelfs milde zepen een hoge ontvettingssnelheid