Moleculaire morfologie en molecuulgewicht beïnvloeden de eigenschappen van oppervlakteactieve stoffen

2019-09-28 16:38:33

De structuur van oppervlakteactieve stof bestaat uit een hydrofiele groep en een hydrofiele groep. De hydrofiliciteit en hydrofiliciteit van het molecuul, de morfologie en het molecuulgewicht van het molecuul beïnvloeden de eigenschappen van de oppervlakteactieve stof.

1) Hoe hoger de HLB van oppervlakteactieve stof, hoe hoger de hydrofiliciteit.

2) De invloed van hydrofobe groepen: de hydrofobe werking van hydrofobe groepen vermindert de oppervlaktespanning en beïnvloedt de vorming van micellen.

3) De invloed van hydrofiele groepen: de hydrofiele groepen van oppervlakteactieve stoffen zullen hun oplosbaarheid beïnvloeden, waardoor de vorming van micellen verder wordt beïnvloed. Hoe hoger de oplosbaarheid, hoe hoger de kritische micelconcentratie. Tegelijkertijd hebben verschillende hydrofiele groepen een verschillende gevoeligheid voor temperatuur en de eigenschappen die door temperatuur worden beïnvloed.

4) De invloed van moleculaire morfologie: de relatieve positie van de hydrofiele groep en de vertakking van de hydrofiele groep. Wanneer de hydrofiele groep zich tussen de moleculen bevindt, is de bevochtigbaarheid van de oppervlakteactieve stof sterker dan die aan het einde van het molecuul; de oppervlakteactieve stof met vertakte structuur heeft een betere bevochtigbaarheid en permeabiliteit, maar betere ontsmetting.

5) De invloed van het molecuulgewicht: oppervlakteactieve stoffen met een groter molecuulgewicht worden gewassen, gedispergeerd en geëmulgeerd, terwijl oppervlakteactieve stoffen met een kleiner molecuulgewicht een beter bevochtigend en penetrerend effect hebben.

6) Oplosbaarheid van oppervlakteactieve stoffen: Hoe lager het Krafft-punt van ionische oppervlakteactieve stoffen en sommige niet-ionische oppervlakteactieve stoffen, hoe beter de oplosbaarheid. Bij de meeste niet-ionische oppervlakteactieve stoffen zal, wanneer de temperatuur hoger is dan het troebelingspunt, groepering optreden en zullen veel eigenschappen en effecten afnemen.

7) Veiligheid, mildheid en toxiciteit van oppervlakteactieve stoffen: niet-ionisch en amfoteer < anionisch 8="" span=">.

De oplosbaarheid van ionische oppervlakteactieve stoffen neemt toe met de stijging van de temperatuur. Wanneer een bepaalde temperatuur wordt bereikt, zal de oplosbaarheid van ionische oppervlakteactieve stoffen plotseling snel toenemen. Deze overgangstemperatuur wordt het Kraff-punt genoemd. Tijdens het verwarmingsproces van een bepaalde concentratie oppervlakteactieve stofoplossing wordt het temperatuurpunt waarbij de oppervlakteactieve stof plotseling neerslaat en de oplossing troebel maakt het troebelingspunt genoemd.