Amfotere oppervlakteactieve stoffen die vaak worden gebruikt in schoonmaakproducten

2019-12-19 17:50:30

Anionogene oppervlakteactieve stoffen zijn veel voorkomende zeepgroepen in Japanse reinigingsmiddelen. Ik geloof dat veel mensen vaak het woord "zeepbasis" zien en vaak horen zeggen dat ze geen zeepbasisreiniger moeten gebruiken, omdat het niet zacht is, maar wat is zeepbasis? Dit moet uitgaan van de chemische reactieformule voor het maken van "zeep": vet + alkali = zeep + glycerine. Hier denken we over het algemeen dat vet vetzuurglyceride is. In de alkalische toestand is het natriumvetzuur dat wordt geproduceerd door verhittingshydrolyse zeep.

We zullen de reikwijdte van dit vetzuurnatrium uitbreiden. Carbonzuren met lange keten, zoals laurinezuur (dodecaanzuur), myristinezuur (tetradecaanzuur), palmitinezuur (hexadecylzuur, palmitinezuur, walviszuur), stearinezuur (octadecaanzuur) en natriumhydroxide, kaliumhydroxide vormen het eenwaardige natrium XXX of kalium XXX, dat algemeen bekend staat als de zeepgroep.

Betaïne en betaïne-oppervlakteactieve stoffen zijn de gebruikelijke amfotere oppervlakteactieve stoffen die in schoonmaakproducten worden gebruikt. De zogenaamde amfotere oppervlakteactieve stoffen hebben zowel kationische als anionische hydrofiele groepen in het molecuul en zijn amfoteer in het neutrale medium. In principe kunnen betaïne-oppervlakteactieve stoffen worden gemengd met elk ander soort oppervlakteactieve stoffen. De moleculaire basisstructuur bestaat uit kationen van het quaternaire ammoniumtype en anionen van het carbonzuurtype (meestal). Vergeef me dat ik lui ben en deze formule niet heb getekend. Ik denk dat als ik dat wel doe, iedereen duizelig zal worden.

Hoewel er veel soorten oppervlakteactieve stoffen zijn met verschillende functies, heeft hun moleculaire structuur een gemeenschappelijk kenmerk: ze zijn allemaal samengesteld uit een hydrofiele groep en een lipofiele groep (of hydrofobe groep). De hydrofiele groep kan zich combineren met watermoleculen om de oppervlakteactieve stof oplosbaar te maken in water. Er kan ook worden gezegd dat de wateroplosbaarheid van oppervlakteactieve stoffen voornamelijk afhangt van het aantal, de sterkte en de sterkte. De verbindingspositie hangt ook af van het aandeel hydrofiele groepen en lipofiele groepen in de moleculaire structuur. Voor oppervlakteactieve moleculen omvatten gebruikelijke hydrofiele groepen voornamelijk een carbonzuurgroep, een sulfonzuurgroep, een zwavelzuurestergroep, een hydroxylgroep, een ethergroep, een aminogroep, een polyoxyethyleengroep, enz. De lipofiele groep kan ervoor zorgen dat het verloren actieve middel in de olie oplost. De gemeenschappelijke lipofiele groep omvat hoofdzakelijk de alifatische alkyl (zoals dodecyl, octadecyl), aryl (zoals fenyl, naftyl) en alkylaryl (zoals butynaftaleen, dodecylbenzeen).

Het is juist vanwege de amfifiele (hydrofiele en lipofiele) structurele kenmerken van oppervlakteactieve stoffen dat ze de oppervlakte- (of grensvlak-) activiteit van stoffen kunnen veranderen, waardoor een praktisch kenmerk ontstaat. Oppervlakteactieve stoffen kunnen bijvoorbeeld tegelijkertijd in water en olie oplossen of olie en water mengen via zijn "brugfunctie", om zo de rol te spelen van emulgering, ontsmetting en bevochtiging. Bovendien kan oppervlakteactieve stof ook de scheiding en verkleining van vaste deeltjes bevorderen en deze gelijkmatig in de vloeistof verspreiden; het kan er ook voor zorgen dat de lucht in de vloeistof wordt verspreid om schuim te vormen en stabiel te blijven zonder te breken.