Wanneer de oppervlakteactieve stof in de oplossing de concentratie bereikt waarbij micellen worden gevormd

2022-05-11 00:15:27

Fluoroppervlakteactieve stof verwijst naar de oppervlakteactieve stof waarvan de waterstof op de hydrofobe groep van de koolwaterstofketen volledig is vervangen door een fluoratoom. Het wordt vaak gebruikt als emulgering, dispersie, ontschuiming, penetratie, antistatische, zuur- en alkalibestendigheid en smeermiddel. Volgens de structuur van hydrofiele groepen kunnen fluoroppervlakteactieve stoffen ook worden onderverdeeld in kationische, anionische, amfotere en niet-ionische oppervlakteactieve stoffen. Omdat de structuur van de hydrofiele groep dezelfde is als die van de oppervlakteactieve koolwaterstof, worden de kenmerken van de oppervlakteactieve fluor bepaald door de koolstoffluorketen.

Alkylglycoside

De fluorkoolstofketen heeft de volgende kenmerken: ① vanwege de grote bindingsenergie heeft deze een goede thermische stabiliteit, weerstand tegen reagentia en lage toxiciteit; ② Vanwege de kleine intermoleculaire kracht is het hydrofoob en olieafstotend, met een kleine wrijvingscoëfficiënt en geen hechting; ③ Lage brekingsindex; ④ Hoge isolatie.

Fluoroppervlakteactieve stof vertoont de volgende kenmerken: ① het kan de oppervlaktespanning van water en andere vloeistoffen verminderen en de bevochtigbaarheid en permeabiliteit verbeteren; ② Het vertoonde nog steeds een hoge oppervlakteactiviteit bij lage concentratie; ③ Het heeft een goede hittebestendigheid en reagensbestendigheid; ④ Het heeft ook oppervlakteactiviteit in organische oplosmiddelen.

Oppervlakteactieve stoffen hebben drie basiseigenschappen: grensvlakadsorptie, directionele rangschikking en micelvorming, en kunnen vijf fysieke effecten veroorzaken.

(1) Bevochtiging en penetratie

Wanneer het nodig is om het vermogen van een waterige oplossing om een ​​vaste stof te bevochtigen en binnen te dringen te verbeteren, kan een kleine hoeveelheid oppervlakteactieve stof aan de waterige oplossing worden toegevoegd om de bevochtiging van de vaste stof te versnellen.

(2) Emulgering en diffusie

Het fenomeen van het maken van niet in water oplosbare stoffen in uniforme emulgering of dispersie in water wordt emulgering of diffusie genoemd. Tijdens het emulgeringsproces wordt het ene uiteinde van de hydrofobe groep van het emulgatormolecuul (oppervlakteactieve stof) opgelost in de in water onoplosbare vloeibare fase en het andere uiteinde van de hydrofiele groep opgelost in de waterfase. De emulgatormoleculen worden geadsorbeerd op het fasegrensvlak tussen het in water onoplosbare materiaal en water, en worden op een directionele manier in een moleculaire laag gerangschikt, om de grensvlakspanning van het tweefasige grensvlak te verminderen en te emulgeren. Bij het diffusieproces strekt het ene uiteinde van de hydrofiele groep van het diffusiemiddelmolecuul (oppervlakteactieve stof) zich uit in het water, wordt het ene uiteinde van de hydrofobe groep geadsorbeerd op het oppervlak van het vaste deeltje en wordt een hydrofiele adsorptielaag gevormd op de vaste oppervlaktelaag.

(3) Oplossen

Wanneer de oppervlakteactieve stof in de oplossing de concentratie bereikt waarbij micellen worden gevormd, kunnen de micellen de in water onoplosbare vloeibare en vaste deeltjes aan het hydrofobe basisuiteinde absorberen en aggregeren, om de oplosbaarheid van enigszins oplosbare of onoplosbare stoffen te vergroten.

(4) Schuimen en ontschuimen

De bellenstructuur omgeven door vloeistoffilm wordt gevormd tussen het gas-vloeistofgrensvlak, waardoor de oppervlaktespanning tussen de grensvlakken wordt verminderd.

(5) Wasactie

Oppervlakteactieve stoffen verminderen de oppervlaktespanning tussen de grensvlakken en produceren een verscheidenheid aan functies zoals bevochtiging, emulgering, diffusie en antihechting, wat leidt tot het waseffect.