Drie biosurfactanten hebben verschillende verwijderingseffecten op zware metalen

2020-08-28 00:50:37

De drie biosurfactanten hebben verschillende verwijderingseffecten op zware metalen: 0,5% rhamnolipid heeft een beter verwijderingseffect op Cu met een verwijderingspercentage van 65%; 4% soforiet heeft een beter verwijderingseffect op Zn, namelijk 60%; Hoewel safantine op beide geen significant effect heeft, bedragen de verwijderingspercentages slechts 15% en 6%. De veranderingen in de speciatie van zware metalen in sedimenten werden ook bestudeerd. Rhamnolipid en savantoïne verwijderden voornamelijk organisch gebonden Cu, en soforiet verwijderde voornamelijk oxidegebonden en carbonaatgebonden Zn. Deze studie bevestigde ook dat de methode om sediment te wassen met biosurfactant om zware metalen te verwijderen haalbaar is.

Het gebruik van oppervlakteactieve stoffen is bedoeld om de oppervlaktespanning van de inkt te verminderen. Wanneer de contacthoek tussen de inktdruppel en het papier groter is dan 140, geldt: hoe hoger de oppervlaktespanning van de inkt, hoe groter de contacthoek. Bovendien geldt dat hoe lager de oppervlaktespanning van de inkt is, des te uitgebreider de dekking van de schrijfmatrix kan worden verkregen om de kwaliteit van het schrijven en afdrukken te verbeteren. Het is echter moeilijk om kleine en uniforme inktdruppels te vormen als de oppervlaktespanning te laag is. Over het algemeen moet de oppervlaktespanning groter zijn dan 35 Mn / m.

De moleculaire structuur van amfotere oppervlakteactieve stoffen heeft hydrofobe en hydrofiele groepen. De eigenschappen die verband houden met de oppervlaktespanning kunnen worden aangepast door de structuur van het hydrofiele deel van het oppervlakteactieve molecuul te veranderen. Polymethylsiloxaan (siliconenhars) is bijvoorbeeld effectiever en de unieke oppervlakteactiviteit van Siliconenolie is te danken aan het feit dat de hydrofobe Si-O-groep wordt afgeschermd door hydrofiele methylgroepen.

Een gefluoreerde alkylgroep kan de oppervlaktespanning verder verlagen, het fluoratoom heeft de juiste covalente straal om de koolstofketen tegen de ruimte te beschermen, en de fluoralkylgroep heeft weinig interactie met andere groepen. Fluorsurfactanten zijn te zien aan het voorbeeld van perfluoroctaanzuur [n - c7f15cooh], waarbij de massafractie van perfluoroctaanzuur 0101% is, de oppervlaktespanning van water afneemt van 72 Mn/m naar 1512 Mn/m.

In oplossing migreren oppervlakteactieve moleculen naar het oppervlak van het oplosmiddel, waardoor de oppervlaktespanning (water of andere oplosmiddelen) wordt verminderd. Wanneer de oppervlakteactieve stof moleculair georiënteerd is, bevindt de polaire groep zich direct naar het oplosmiddeloppervlak en strekt de koolwaterstofketen zich uit in de lucht. Door deze verdeling wordt de oppervlaktekracht in evenwicht gebracht, waardoor de oppervlaktespanning afneemt. De oppervlaktespanning blijft constant na afname tot de kritische micelconcentratie. De oppervlakteactieve moleculen worden verdeeld over het oppervlak van het oplosmiddel totdat de monolaagstructuur wordt gevormd. Het fenomeen oppervlaktespanning helpt bij het ontwerpen van effectieve inkten. Omdat het pigmentcoatingproces en deze parameters veel te maken hebben. Veel defecten in de gekleurde laag kunnen worden toegeschreven aan het oppervlaktespanningsprobleem.