Oppervlakteactieve stoffen verbeteren de stabiliteit van het schuim

2023-03-15 00:50:06

Nadat oppervlakteactieve stoffen micellen vormen in een waterige oplossing, hebben ze het vermogen om de oplosbaarheid van onoplosbare of enigszins in water oplosbare organische verbindingen aanzienlijk te verhogen, en is de oplossing transparant. Dit effect wordt solubilisatie genoemd. Aggregaten van bellen gescheiden door vloeibare of vaste films worden schuimen genoemd, die kunnen worden onderverdeeld in vloeibare schuimen en vaste schuimen. Bij vloeibare schuimen speelt het grensvlak tussen vloeistof en gas een grote rol. Over het algemeen geldt dat wanneer de oppervlaktespanning laag is en de sterkte van de film hoog is, het schuimvermogen beter is, ongeacht of het een stabiel schuim of een onstabiel schuim is. De viscositeit van de oplossing speelt in twee aspecten een rol bij de stabiliteit van het schuim: ten eerste het vergroten van de sterkte van de vloeibare schuimfilm; bovendien is de oppervlakteviscositeit hoog en is de filmvloeistof niet gemakkelijk te stromen en af ​​te voeren, wat het scheuren van de vloeistoffilm vertraagt ​​en de stabiliteit van het schuim verbetert.

De anionische omvatten bijvoorbeeld gecondenseerd naftaleensulfonaat, lignosulfonaat, gecondenseerd alkylfenylethersulfaat, enz. De kationische omvatten aminoalkylacrylaatcopolymeer, gemodificeerd polyethyleenimine, polyethyleenbenzyltrimethylammoniumzout enzovoort. Amfotere typen omvatten acrylzuurvinylpyridinecopolymeer, acrylzuur-kationisch acrylaatcopolymeer, amfoteer polyacrylamide, enz. Niet-ionische typen omvatten hydroxyethylcellulose, polyacrylamide, polyoxyethyleencopolymeren, enz.

Polymeeroppervlakteactieve stoffen kunnen worden geclassificeerd in natuurlijke polymeeroppervlakteactieve stoffen en synthetische polymeeroppervlakteactieve stoffen op basis van hun bronnen.

Natuurlijke polymeeroppervlakteactieve stoffen zijn amfifiele, in water oplosbare polymeren die worden gescheiden en verfijnd van dieren en planten, inclusief polymeeroppervlakteactieve stoffen gemaakt van natuurlijke polymeren door chemische modificatie (ook semi-synthetische polymeeroppervlakteactieve stoffen genoemd). actief middel). Zoals verschillende zetmelen, gommen, polysachariden, gemodificeerde zetmelen, cellulose, eiwitten en chitosan, enz. Synthetische polymeeroppervlakteactieve stoffen verwijzen naar polymeren die zijn gesynthetiseerd door homopolymerisatie van hydrofiele monomeren of copolymerisatie met hydrofobe monomeren. Zoals polyacrylamide, polyacrylzuur en polystyreen-acrylzuurcopolymeer.