Sommige oppervlakteactieve stoffen hebben een goede oxygenatie

2022-10-31 00:22:32

Alkylpolyglycoside-oppervlakteactieve stof, gesynthetiseerd uit hernieuwbare natuurlijke vetalcohol en glucose, is een nieuw type niet-ionische oppervlakteactieve stof met uitgebreide prestaties. Het heeft de kenmerken van zowel gewone niet-ionische als anionische oppervlakteactieve stoffen, hoge oppervlakteactiviteit, goede ecologische veiligheid en oplosbaarheid, en wordt internationaal erkend als de eerste keuze van "groene" functionele oppervlakteactieve stoffen.

Het is echter vergelijkbaar met de traditionele oppervlakteactieve stof, die meestal sterk alkalisch is en als niet-ionische oppervlakteactieve stof een slecht reinigend vermogen heeft. De meeste oppervlakteactieve stoffen van alkylpolyglycoside hebben een hoge viscositeit en het uiterlijk is stroperig, vloeibaar of halfvast (gehalte aan werkzame stof is ongeveer 50%), wat gemakkelijk te verdikken is. Omdat de prijs hoger is dan de traditionele oppervlakteactiviteit en het wasvermogen iets minder is, is het meer dan AES, CAB en andere combinaties.

Zuurstofverhogend principe van oppervlakteactieve stof: na toevoeging van oppervlakteactieve stof aan aquacultuurwater kan de verzadigingsoplosbaarheid van zuurstof in aquacultuurwater worden verhoogd. Volgens de hydraatvormingstheorie en de dubbelmembraantheorie vormt de waterzuurstofverbinding in water zich, aangezien de oplosbaarheid van zuurstof in water erg klein is, doorgaans eerst op het gas-vloeistofgrensvlak en diffundeert vervolgens langzaam van de gasfase naar de vloeistoffase.

In het waterlichaam dat oppervlakteactieve stof bevat, wordt, als gevolg van het oplossen van de oppervlakteactieve stof, een grote hoeveelheid zuurstof opgelost in de micellen van de oppervlakteactieve stof die in de waterige oplossing wordt gevormd. Op deze manier kan de vorming van wateroxygenaten in de waterige oplossing van oppervlakteactieve stoffen niet alleen plaatsvinden op het gas-vloeistofgrensvlak, maar ook in het waterlichaam, waardoor de vormingstijd van wateroxygenaten wordt verkort en de oplosbaarheid van zuurstof in het waterlichaam wordt verbeterd.   

De traditionele oxygenatoren zijn meestal peroxiden zoals natriumpercarbonaat, calciumperoxide en percarbamide, die de nadelen hebben van een lage zuurstofafgifte en een korte actietijd. Het onderzoek van onderzoekers op het gebied van aquatische geneesmiddelen heeft aangetoond dat sommige oppervlakteactieve stoffen een goed oxygenatie-effect hebben. Het gebruik van tweezaadlobbige betaïne kan bijvoorbeeld de overgroei van anaerobe micro-organismen in water remmen, de grensvlakspanning tussen water en lucht snel verminderen, zodat een grote hoeveelheid zuurstof uit de lucht in het water kan worden gebracht en het opgeloste zuurstofniveau een hoog niveau van 4 ~ 5,5 mg/l kan bereiken vanaf een laag opgelost zuurstofniveau van 1 mg/l.