Verslag over de invloed van oppervlakteactieve stoffen op opgeloste zuurstof in water

2020-05-12 00:25:42

Hydrofiele (oleofobe) oppervlakteactieve stoffen uit de koolwaterstofgroep worden over het algemeen gebruikt in aquatische producten. Wanneer de oppervlakteactieve moleculen de waterige oplossing binnendringen, heeft de oleofobe groep van de oppervlakteactieve stof de neiging uit de waterfase te ontsnappen om het contact met het water zoveel mogelijk te verminderen. Vanwege het bestaan ​​van de hydrofiele groep in de oppervlakteactieve moleculen kan deze echter niet volledig uit de waterfase ontsnappen. Het resultaat van het evenwicht is dat de oppervlakteactieve moleculen in de oplossing verrijkt zijn aan het oppervlak, dat wil zeggen dat de lipofiele groep naar de lucht is gericht en de hydrofiele groep in de waterfase wordt ingevoegd, zodat het grensvlak gevormd door het oorspronkelijke water en de lucht geleidelijk wordt vervangen door het grensvlak gevormd door de lipofiele groep en de lucht van de oppervlakteactieve stof, de oppervlaktespanning van water wordt verminderd en de kans groter is dat de lucht het waterlichaam binnendringt.      

De dichtheid van het oppervlaktewater is lager dan die van het bodemwater omdat de micel door de lage concentratie niet gevormd kan worden. Onder de verspreiding van oppervlakteactieve stoffen circuleert het bovenste en onderste water om lucht naar de bodem van het zwembad te brengen.      

Vooral overdag is het zuurstofgehalte in de waterlaag boven de compensatieDIEPte van het aquacultuurwaterlichaam oververzadigd als gevolg van de fotosynthese van fytoplankton, terwijl het zuurstofgehalte in de waterlaag onder de compensatieconcentratie, vooral in de onderste waterlaag, te laag of zelfs anaëroob is vanwege het zuurstofverbruik van biologische ademhaling, oxidatie van organisch materiaal, enz.      

Nadat de oppervlakteactieve stof overdag in het aquacultuurwaterlichaam is gestrooid, begint de oppervlakteactieve stof zich in de bovenste laag van het aquacultuurwaterlichaam te verdelen, waardoor de dichtheid van de bovenste laag van het aquacultuurwaterlichaam toeneemt, het zuurstofrijke water in de bovenste laag naar de onderste laag van het aquacultuurwaterlichaam wordt gedreven, convectie in de bovenste en onderste lagen van het gehele aquacultuurwaterlichaam veroorzaakt, het zuurstofgehalte van het bodemwaterlichaam toeneemt en de verslechtering van de waterkwaliteit en het bodemmateriaal in de aquacultuur wordt verminderd. de onderste laag. Een soort van

In aquacultuurwaterlichamen met hoge dichtheid wordt gewoonlijk een grote hoeveelheid voer in het waterlichaam gebracht om door waterdieren te worden verteerd, waarna een grote hoeveelheid afval wordt geloosd. Na microbiële afbraak, planktonmetabolisme en andere factoren wordt een oliefilm gevormd op het oppervlak van het waterlichaam om te voorkomen dat de lucht in contact komt met het waterlichaam en om de oppervlaktespanning van het waterlichaam te verhogen. De oppervlakteactieve stof kan de oliefilm geleidelijk laten krimpen tot olieparels, die door de waterstroom worden gescheiden, opgerold en geconcentreerd naar de luchtuitlaat. Wanneer de hoeveelheid oppervlakteactieve stof groot is, kan deze in de vorm van deeltjes worden geëmulgeerd en in het waterlichaam worden gesuspendeerd.

De afname van de oppervlaktespanning van het water zorgt ervoor dat de zuurstof in de lucht gemakkelijker in het waterlichaam kan worden vastgehouden, versnelt de oplossing van zuurstof in het waterlichaam en de toename van de transparantie verbetert de fotosynthese van algen, om het zuurstofgehalte in het waterlichaam te verhogen.

Momenteel kunnen oppervlakteactieve stoffen worden gebruikt als bactericiden en ontsmettingsmiddelen in de aquatische industrie, en sommige oppervlakteactieve stoffen kunnen worden gebruikt bij de verbetering van het substraat, maar er zijn weinig rapporten over de invloed van oppervlakteactieve stoffen op opgeloste zuurstof in water.     

Er zijn veel soorten oppervlakteactieve stoffen, met meer dan 20.000 merken en een productie van 12 miljoen ton. Ze worden veel gebruikt in verschillende sectoren van de industrie, de landbouw en het leven van mensen. Ze worden "industrieel mononatriumglutamaat" genoemd. Er zijn weinig artikelen over de toepassing van oppervlakteactieve stoffen in de aquacultuur.      

Oppervlakteactieve stof is een soort stof met vaste hydrofiele en lipofiele groepen, die op het oppervlak van de oplossing kunnen worden georiënteerd en de oppervlaktespanning aanzienlijk kunnen laten dalen. De moleculaire structuur van de oppervlakteactieve stof is amfifiel: het ene uiteinde is een hydrofiele groep, het andere uiteinde is een hydrofobe groep; hydrofiele groep is gewoonlijk een polaire groep, zoals carbonzuur, sulfonzuur, zwavelzuur, aminogroep of aminegroep en het zout ervan, maar ook hydroxylgroep, acylaminogroep, etherbinding, enz.; terwijl de hydrofobe groep vaak een niet-polaire koolwaterstofketen is, zoals een koolwaterstofketen met meer dan 8 koolstofatomen.