Principe van het toevoegen van oppervlakteactieve stoffen aan aquacultuurwater

2020-11-30 00:24:41

Het principe van oxygenatie van oppervlakteactieve stoffen: het toevoegen van oppervlakteactieve stoffen aan aquacultuurwater kan de verzadigingsoplosbaarheid van zuurstof in aquacultuurwater verhogen. Volgens de hydraatvormingstheorie en de dubbelmembraantheorie vormt wateroxygenaat zich gewoonlijk op het gas-vloeistofgrensvlak, omdat de oplosbaarheid van zuurstof in water erg klein is, en diffundeert vervolgens langzaam van de gasfase naar de vloeistoffase. In het water dat oppervlakteactieve stof bevat, wordt, als gevolg van het oplossen van oppervlakteactieve stof, een grote hoeveelheid zuurstof opgelost in de oppervlakteactieve micellen die in de waterige oplossing worden gevormd. De vorming van wateroxygenaten in de waterige oplossing van oppervlakteactieve stoffen kan dus niet alleen plaatsvinden op het gas-vloeistofgrensvlak, maar ook in het waterlichaam, wat de vormingstijd van wateroxygenaten verkort en het zuurstofgehalte in water verbetert.   

In de conventionele waterkwaliteitsverbeteraars gebruiken we vaak veel vlokmiddelen, zoals aluminiumkaliumsulfaat, aluminiumsulfaat, polyaluminiumchloride (PAC) en gepolymeriseerd ijzersulfaat (PFS), die de nadelen hebben van grote dosering, onstabiele werking en secundaire vervuiling. Momenteel hebben polyethyleendimethylammoniumchloride, polyammonium, natriumpolyacrylaat en acrylamide geleidelijk het traditionele waterzuiveringsmiddel vervangen.

Polyacrylamide is een soort lineair, in water oplosbaar copolymeer. Het kationische polyacrylamide is een soort vast poeder, dat gemakkelijk in water oplost. Het heeft sterke hygroscopische en uitvlokkende effecten. Het is een lineaire polymeeroppervlakteactieve stof met een positieve lading, waardoor de gesuspendeerde organische colloïden en organische verbindingen de volgende kenmerken hebben: 1 Effectieve uitvlokking.

Het uitvlokmechanisme is als volgt: het polymeer met lange keten en het oppervlak van vaste deeltjes in rioolwater (doorgaans negatieve elektriciteit, zoals klei) hebben meerpuntsadsorptie; de polymeerketen is erg lang en kan tegelijkertijd aan meerdere vaste deeltjes worden geadsorbeerd om ze met elkaar te verbinden; de moleculen met lange keten die verschillende vaste deeltjes adsorberen, kunnen ook met elkaar worden overbrugd door gemeenschappelijke adsorptie van vaste deeltjes of wederzijdse wikkeling om vlokagglomeraat (of agglomeraat) te vormen.   

Traditionele zuurstofversterkers zijn vaak peroxiden zoals natriumpercarbonaat, calciumperoxide en percarbamide, die de nadelen hebben van een lage zuurstofafgifte en een korte inwerktijd. Uit onderzoek van ontwikkelaars van aquatische geneesmiddelen blijkt dat sommige oppervlakteactieve stoffen goede eigenschappen hebben. Gemini-kokosoliebetaïne kan bijvoorbeeld de overmatige reproductie van anaërobe micro-organismen in water remmen en de grensvlakspanning tussen water en lucht snel verminderen, zodat een grote hoeveelheid zuurstof in de lucht in het waterlichaam kan worden geïntroduceerd en het opgeloste zuurstofniveau een hoog niveau van 4-5,5 mg / l kan bereiken vanaf het lage opgeloste zuurstofniveau van 1 mg / l.