Polymeeroppervlakteactieve stoffen hebben niet alleen een uitstekende emulgerende stabiliteit

2020-09-01 19:50:30

Polymeeroppervlakteactieve stof heeft niet alleen een uitstekende emulgerende stabiliteit, maar kan de emulsie ook speciale eigenschappen geven, die onvergelijkbaar zijn met gewone oppervlakteactieve stoffen. Polymeeroppervlakteactieve stof heeft een sterk emulgerend vermogen. Wanneer een bepaalde hoeveelheid entcopolymeer in olie (water) wordt opgelost, zal het olie-watersysteem worden geëmulgeerd en zal de emulsie na voldoende oscillatie stabiel zijn.

Om de noodzakelijke hydrofiliciteit te verkrijgen, moet een hydrofiele groep worden geïntroduceerd, maar er is geen kwantitatieve relatie tussen de oplosbaarheid in water en het gehalte aan hydrofiele groepen en de polariteit. Door verschillende polymeren en verschillende moleculaire structuren zal de wateroplosbaarheid ook sterk veranderen. Wanneer de hydrofobe groepsinteractie wordt versterkt, zal de in water oplosbare oppervlakteactieve polymeer ook een colloïdale oplossing vormen, dat wil zeggen in de vorm van moleculaire aggregaten in de oplossing.

In de meeste gevallen vormen wateroplosbare polymere oppervlakteactieve stoffen een colloïdale oplossing, wat een thermodynamisch stabiel systeem is. Deeltjes van verschillende vormen worden in de colloïdale oplossing gesuspendeerd in de vorm van moleculaire clusters.

Hoewel veel gebruikelijke oppervlakteactieve stoffen een dispergerend effect hebben, is hun dispergerende werking, als gevolg van de invloed van de molecuulstructuur, het relatieve molecuulgewicht en andere factoren, vaak zeer beperkt en is hun dosering groot. Vanwege de instelbare positie van de hydrofiele groep en de hydrofobe groep kan de moleculaire structuur van de polymeeroppervlakteactieve stof een kamachtige en meervoudig vertakte keten hebben, zodat het effect van polymeeroppervlakteactieve stof op dispergerende deeltjes, oppervlaktebedekking en inkapseling veel sterker is dan de eerste. Omdat het verspreidingssysteem de neiging heeft stabieler te zijn, is het een soort verspreidingsmiddel geworden met een mooie toekomst.

Verdikking heeft twee betekenissen: de ene is het gebruik van de hoge viscositeit van de waterige oplossing om de viscositeit van andere op water gebaseerde systemen te verbeteren; de andere is dat in water oplosbare polymeren kunnen interageren met andere stoffen in water, zoals kleine moleculaire vulstoffen en polymeeradditieven, om een ​​chemische of fysische combinatie te vormen, wat resulteert in een toename van de viscositeit. Dit laatste effect heeft doorgaans een sterker verdikkend effect. Over het algemeen moet het polymeer dat als verdikkingsmiddel wordt gebruikt een hoger relatief molecuulgewicht hebben, zoals polyoxyethyleen als verdikkingsmiddel; het relatieve molecuulgewicht moet ongeveer 2,5 miljoen zijn. De gebruikelijke verdikkingsmiddelen zijn gelatine, carboxymethylcellulose, stearinezuurpolyethyleenglycolester, vetaminepolyoxyethyleen, enz.