Oppervlakteactieve stof is een soort stof die de interfacetoestand van het oplossingssysteem duidelijk kan veranderen. Oppervlakteactieve stoffen hebben vaste hydrofiele en lipofiele groepen en kunnen op het oppervlak van de oplossing worden aangebracht. De moleculaire structuur van de oppervlakteactieve stof is amfifiel, het ene uiteinde is een hydrofiele groep en het andere uiteinde is een hydrofobe groep.
Over het algemeen zijn hydrofiele groepen polaire groepen, zoals aminozuur en zwavelzuur, en zijn hydrofobe groepen niet-polaire koolwaterstofketens. Er zijn ook enkele classificaties van oppervlakteactieve stoffen, waaronder ionische oppervlakteactieve stoffen, niet-ionische oppervlakteactieve stoffen, amfotere oppervlakteactieve stoffen, samengestelde oppervlakteactieve stoffen, andere oppervlakteactieve stoffen enzovoort.
Oppervlakteactieve stoffen worden over het algemeen ingedeeld in:
1. Anionogene oppervlakteactieve stof, representatief: aminozuuroppervlakteactieve stof, oppervlakteactieve stof op zeepbasis, oppervlakteactieve zwavelzuurester.
2. Kationische oppervlakteactieve stof, namens: dit wil ik niet "mij een kastanje geven". Deze reiniger gebruikt niet veel, niet veel.
3, niet-ionische oppervlakteactieve stoffen, namens: vetzuurmonoglyceride (moest ooit in Tucao zijn, een merk zei dat de reiniger geen emulgator bevat, geen oppervlakteactieve stof, sterker nog, het zijn dit soort oppervlakteactieve stoffen, ik bah.), glucose-esters.
4. Amfotere oppervlakteactieve stof, representatief: betaïne.
Onder hen worden 1 ~ 3 oppervlakteactieve stoffen ionische oppervlakteactieve stoffen genoemd.
English
Español
Portugues
Pусский
Français
Deutsch
日本語
한국어
العربية
Italiano
Ελληνικά
Polski
ไทย
Tiếng Việt
українська
中文简体
Telefoon
Opmerking
（0）