Alkylglycosiden presteren uitstekend bij het verwijderen van vlekken

2023-02-19 00:47:48

Het gebruik van biosurfactanten om bodems te saneren die verontreinigd zijn met koolwaterstoffen en ruwe olie is een nieuwe technologie. Cascara geproduceerd door Pseudomonas aeruginosa verwijderde bijvoorbeeld een grote hoeveelheid olie uit het grind uit Alaska. VanDyke et al. ontdekte dat uit verontreinigd zand en modder de rhamnolipiden geproduceerd door Pseudomonas aeruginosa de terugwinning van koolwaterstoffen met respectievelijk 25% tot 70% en 40% tot 80% kunnen verhogen. Op vergelijkbare wijze resulteerde de behandeling van zandgronden met biosurfactanten geproduceerd door Pseudomonas aeruginosa in respectievelijk 56% en 73% terugwinning van alifatische en aromatische koolwaterstoffen.

Anionische oppervlakteactieve stoffen presteren uitstekend bij decontaminatie, maar worden vaak gebruikt in combinatie met niet-ionische oppervlakteactieve stoffen om betere ontinktingseffecten te verkrijgen. Anionogene oppervlakteactieve stoffen hebben goede schuimende en ontvettende eigenschappen, terwijl niet-ionogene oppervlakteactieve stoffen in waterige oplossing een niet-ionogene toestand vertonen en een hoge stabiliteit hebben. Wanneer de niet-ionische oppervlakteactieve stof en de anionische oppervlakteactieve stof samen worden gebruikt, zullen de colloïdale deeltjes negatief geladen zijn en zal dezelfde lading elkaar afstoten, waardoor een stabiel dispersiesysteem ontstaat, dat bevorderlijk is voor de scheiding en verwijdering van inkt en vezels.

De bron van grondstoffen voor oppervlakteactieve alkylglycosides is uitgebreid van aardolie naar steenkool, olieschalie, micro-organismen en industriële afvalvloeistoffen.

Gasolie geproduceerd door hydrokraken van steenkool of creosoot geproduceerd door fractionering van koolteer is bijvoorbeeld een ideale grondstof voor de bereiding van oppervlakteactieve sulfonaten vanwege de rijke aromatische componenten ervan; Steenolie is, omdat het rijk is aan stikstofhoudende verbindingen, een belangrijke grondstof voor kationische oppervlakteactieve stoffen; biosurfactanten verkregen uit microbiële metabolismeproducten kunnen worden gebruikt voor olieverdringing; lignosulfonaat verkregen uit afvalvloeistoffen van papierfabrieken kan worden gebruikt Oppervlakteactieve stoffen worden geproduceerd door alkylering en oxidatie voor de behandeling van formaties, enz.

Door de bron van oppervlakteactieve grondstoffen uit te breiden en de kosten van oppervlakteactieve stoffen te verlagen, kan aan de grote vraag naar oppervlakteactieve stoffen in olievelden worden voldaan.

Afhankelijk van de vraag of het alkylglycoside kan worden geïoniseerd en de aard van de lading van het actieve ion na ionisatie, kunnen oppervlakteactieve stoffen in vier typen worden verdeeld: niet-ionisch, anionisch, kationisch en amfoteer. Niet-ionische en anionische soorten worden vooral gebruikt in metaalontvettingsmiddelen.

Om de omvang van de hydrofiele en lipofiele eigenschappen van een bepaalde oppervlakteactieve stof en de krachtbalans tussen de twee uit te drukken, wordt vaak de lipofiele en hydrofiele balanswaarde H.L.B geïntroduceerd. Een kleine H.L.B-waarde geeft aan dat de oppervlakteactieve stof een sterke lipofiliteit voor olieachtig vuil heeft en een slechte wateroplosbaarheid, die vaak moeilijk af te spoelen is; een hoge H.L.B-waarde geeft aan dat dit type oppervlakteactieve stof een sterk hydrofiel vermogen heeft. Goede wateroplosbaarheid, maar niet bevorderlijk voor de adsorptie aan het tweefasengrensvlak.