Alkylglycosiden worden door selectieve adsorptie aan pigmentdeeltjes gehecht

2021-03-25 22:48:18

Sommige oppervlakteactieve stoffen kunnen worden gebruikt om kleine vaste deeltjes (vooral pigmenten) in vloeistoffen te dispergeren. Alkylglycosiden worden door selectieve adsorptie aan pigmentdeeltjes gehecht.

In systemen op waterbasis worden hydrofobe (olievriendelijke) groepen geadsorbeerd op het oppervlak van deeltjes, terwijl hydrofiele (oliesparende) groepen zich uitstrekken tot in de waterfase. Als ionische oppervlakteactieve stoffen worden gebruikt, worden de pigmentdeeltjes van elkaar gescheiden door de werking van ladingsstabilisatie. Ladingsstabilisatie is te danken aan de afstotende kracht rond de deeltjes; omdat alle deeltjes omgeven zijn door dezelfde lading, sluiten ze elkaar uit als ze dichtbij zijn. In sommige watergedragen coatingsystemen is het ook noodzakelijk om te zorgen voor de stabiliteit van de potentiële weerstand rond deeltjes door niet-ionische oppervlakteactieve stoffen.

In tegenstelling tot systemen op waterbasis adsorbeert de hydrofobe groep bij niet-watergebaseerde coatings op het oppervlak van de deeltjes, terwijl de hydrofobe groep naar de oplosmiddelfase verwijst. In dit geval heeft de spreiding de neiging stabiel te zijn door de stabilisatie van de potentiële weerstand. De stabiliteit van de sterische weerstand is te danken aan de vorming van ruimtepotentiële weerstand van de moleculaire keten van gesolvateerde oppervlakteactieve stoffen in vloeibaar medium.

De structuur van het dispergeermiddel wijkt enigszins af van die van het bevochtigingsmiddel. Dispergeermiddelen moeten worden bevochtigd en verankerd aan het oppervlak van vaste (pigment)deeltjes, maar een deel ervan moet wel. De vorming van een verbinding tussen deeltjes en dispersieve media. Bovendien moet het hydrofobe deel (ook bekend als staart) lang genoeg zijn om ervoor te zorgen dat de ketenmassa die zich uitstrekt vanaf het oppervlak van het pigment een effectieve potentiële weerstand rond de deeltjes produceert. In oplosmiddelcoatingsystemen moet de staartlengte van de oppervlakteactieve stof veel groter zijn dan c18h37. Oppervlakteactieve stof, die als bevochtigingsmiddel wordt gebruikt, is vanwege de korte ketenlengte geen effectief dispergeermiddel.

Bij de elektrostatische spuittechniek verkrijgen vernevelde coatingdeeltjes een hoge spanning in het spuitpistool. Daarom worden de coatingdeeltjes aangetrokken door het geaarde basismateriaal. De bezettingsgraad van de coating is hoog en ook de dekkingskwaliteit van het bodemmateriaal is goed. Bij coatings met oplosmiddelen kan de weerstand bij oplosmiddelcoatings echter te hoog zijn (>10.000 m Ω vol -), waardoor de dekkingsgraad van de coating op het bodemmateriaal erg laag is. De oplossing voor dit probleem is het toevoegen van polaire oplosmiddelen, maar om de vereiste weerstand te bereiken moet mogelijk een groot aantal polaire oplosmiddelen worden toegevoegd. Om bijvoorbeeld de weerstand (> 10000m Ω vol -') van xyleen te verlagen tot de gewenste waarde (0,6m Ω Vo1 -') moet butanol tot 50% worden toegevoegd.

Een andere manier om de weerstand van coatings te verminderen is het gebruik van kationische oppervlakteactieve stoffen, wat als voordeel heeft dat de hoeveelheid oppervlakteactieve stoffen kleiner is (< 5%). Wanneer ten minste één alkylgroep groter is (>c16h33), is het effect van het verminderen van de weerstand beter, wat ook nuttig is voor het oplossen van oppervlakteactieve stoffen in niet-polaire oplosmiddelen. De eigenschappen van evenwichtionen geassocieerd met de polaire basis van kationen zijn ook belangrijk. Over het algemeen zijn halogeen-evenwichtionen niet geschikt omdat zij de neiging hebben de corrosie onder de coating te versnellen, en op amine gebaseerde kationische oppervlakteactieve stoffen moeten worden gekozen.