Na toevoeging van oppervlakteactieve stof aan het aquacultuurwater

2022-10-24 00:47:36

Zuurstofverhogend principe van oppervlakteactieve stof: na toevoeging van oppervlakteactieve stof aan aquacultuurwater kan de verzadigingsoplosbaarheid van zuurstof in aquacultuurwater worden verhoogd. Volgens de hydraatvormingstheorie en de dubbelmembraantheorie vormt de waterzuurstofverbinding in water zich, aangezien de oplosbaarheid van zuurstof in water erg klein is, doorgaans eerst op het gas-vloeistofgrensvlak en diffundeert vervolgens langzaam van de gasfase naar de vloeistoffase. In het waterlichaam dat oppervlakteactieve stof bevat, wordt, als gevolg van het oplossen van de oppervlakteactieve stof, een grote hoeveelheid zuurstof opgelost in de micellen van de oppervlakteactieve stof die in de waterige oplossing wordt gevormd. Op deze manier kan de vorming van wateroxygenaten in de waterige oplossing van oppervlakteactieve stoffen niet alleen plaatsvinden op het gas-vloeistofgrensvlak, maar ook in het waterlichaam, waardoor de vormingstijd van wateroxygenaten wordt verkort en de oplosbaarheid van zuurstof in het waterlichaam wordt verbeterd.   

De polymeerflocculanten die op grote schaal in China worden gebruikt, zijn voornamelijk producten uit de polyacrylamideserie. Polyacrylamide is een lineair, in water oplosbaar copolymeer. Het na modificatie bereide kationische polyacrylamide is een vast poeder, dat gemakkelijk oplosbaar is in water en een sterke vochtabsorptie en uitvlokkingseffecten heeft. Het is een lineaire polymeeroppervlakteactieve stof met positieve lading en kan gesuspendeerde organische colloïden en organische verbindingen effectief uitvlokken.

Het uitvlokmechanisme is als volgt: het polymeer met lange keten en het oppervlak van vaste deeltjes in rioolwater (doorgaans negatief geladen, zoals klei) worden op meerdere punten geadsorbeerd; De polymeerketen is erg lang en kan tegelijkertijd aan meerdere vaste deeltjes worden geadsorbeerd om ze met elkaar te overbruggen; Moleculen met lange keten die verschillende vaste deeltjes hebben geadsorbeerd, kunnen ook met elkaar worden overbrugd door vaste deeltjes gezamenlijk te adsorberen of met elkaar te verweven om vlokkige agglomeraten (of deeltjes) te vormen.   

De traditionele oxygenatoren zijn meestal peroxiden zoals natriumpercarbonaat, calciumperoxide en percarbamide, die de nadelen hebben van een lage zuurstofafgifte en een korte actietijd. Het onderzoek van onderzoekers op het gebied van aquatische geneesmiddelen heeft aangetoond dat sommige oppervlakteactieve stoffen een goed oxygenatie-effect hebben. Het gebruik van tweezaadlobbige betaïne kan bijvoorbeeld de overgroei van anaerobe micro-organismen in water remmen, de grensvlakspanning tussen water en lucht snel verminderen, zodat een grote hoeveelheid zuurstof uit de lucht in het water kan worden gebracht en het opgeloste zuurstofniveau een hoog niveau van 4 ~ 5,5 mg/l kan bereiken vanaf een laag opgelost zuurstofniveau van 1 mg/l.